Το παρουσιαζόμενο αυτοπροσωπογραφία, όπου ο καλλιτέχνης κρατά ένα λεπτό πινέλο στο ένα χέρι και η παλέτα μαντεύεται στο άλλο, είναι ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα και λυπημένα έργα του μεγάλου Μάιν. Ο πίνακας είναι αξιοσημείωτος για την τεχνική του, και όσοι γνωρίζουν τη μοίρα του ζωγράφου θα «ακούσουν» τις θλιβερές νότες.
Εδώ, ο καλλιτέχνης είναι επίσης γεμάτος δύναμη και δημιουργικότητα – άμεση στάση, άμεση, αν και κάπως φοβισμένη εμφάνιση, μόνο κάποια λεπτότητα προδίδει προβλήματα υγείας. Ωστόσο, θα περάσει λίγος χρόνος και, οδηγώντας ένα ποδήλατο, ο Manet θα τραυματίσει το πόδι του. Οι ρευματισμοί που αναπτύσσονται από τραύμα θα εξελιχθούν γρήγορα σε απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων και της γάγγραινας, κάτι που με τη σειρά του θα στερήσει από τον καλλιτέχνη ένα πόδι.
Η τεχνική της ζωγραφικής συνεχίζει τις παραδόσεις του – ευρύ και τολμηρές πινελιές, χωρίς σαφή περιγράμματα που είναι χαρακτηριστικά του ιμπρεσιονισμού, στην πηγή της οποίας βρισκόταν ο Manet. Η απουσία φόντου είναι επίσης γνωστή στον θεατή – ο καλλιτέχνης δεν το σχεδίασε ποτέ, θέλοντας να επικεντρωθεί στους χαρακτήρες της εικόνας. Στην αυτοπροσωπογραφία του, ο Manet το αρνείται εντελώς. Η φιγούρα του φαίνεται να προεξέχει από το σκοτάδι.
Οι τεχνικές σύνθεσης επίσης δεν είναι καινούργιες – συχνά στα έργα του ο ζωγράφος φάνηκε να «κόβει» το χώρο, προσπαθώντας να επιτύχει το αποτέλεσμα ενός κορνίζας.
Κοιτάζοντας τους πίνακες ζωγραφικής, πάντα θέλω να μελετήσω τις σκέψεις αυτού του ασυνήθιστου ατόμου. Η μεγαλοφυία, που διώχθηκε και αδίστακτα επικρίθηκε, απορρίφθηκε από το κοινό, βίωσε μια σοβαρή ασθένεια που τον έκανε να υποφέρει απίστευτα σωματικά, και… κατάφερε να βρει τη φήμη του. Έντεκα ημέρες πριν από το θάνατό του, ο Manet απονεμήθηκε το Legion of Honor.