Η Δύναμη των Σπηλαίων είναι ένας από τους πιο συναισθηματικούς πίνακες της σειράς Μαϊτρέγια. Η διαγώνια σύνθεση, το «τρέξιμο» περίγραμμα του βραχώδους ορεινού όγκου, η επανάληψη της κάμψης του ποταμού, οι σιλουέτες των μακρινών βουνών, τα ρυάκια του λιωμένου χιονιού στις κορυφές αποκαλύπτουν και τονίζουν τον δυναμισμό και την εσωτερική ένταση του τι συμβαίνει, φτάνοντας σε μια συγκεντρωμένη έκφραση στην έγχρωμη ώθηση του κόκκινου ιππέα.
Ο τεράστιος ορεινός όγκος, κομμένος από φρεάτια και παρεκκλήσια σκαλισμένα στο πάχος, υψώνεται επίσημα πάνω από την στροφή του ποταμού με φόντο μωβ βουνά και ροζ-μπλε μαργαριτάρι. Για πολλούς αιώνες, οι μοναχοί με κίτρινα καπάκια προσεύχονται και διαλογίζονται σε μοναξιά σε δωμάτια ναών διακοσμημένα με τοιχογραφίες και γλυπτά, επικαλούνται τον Ευλογημένο και στέλνουν καλές σκέψεις στο διάστημα για να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Οι ακίνητες μορφές τους αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτού του ορεινού τοπίου.
Οι περίεργες γραμμές των βράχων και οι τρύπες τους είναι παρόμοιες με το αρχαίο ιερογλυφικό, περικλείοντας ένα μυστικό κρυμμένο από τους άγνωστους. Αυτό το μυστικό είναι η Σαμπάλα, όπου οι ταξιδιώτες αναζητούν βιασύνη στα υπόγεια περάσματα αναζητώντας ευτυχία και γνώση. Ωστόσο, χωρίς κλήση, κανείς δεν θα φτάσει εκεί. Μόνο οι δίκαιοι με αγνές σκέψεις και προετοιμασμένο κάρμα φτάνουν στον τόπο φρουράς. Οι αρχαίοι ναοί σπηλιών στους οποίους το Πνεύμα είναι μετριασμένο χρησιμεύουν ως ορατό κατώφλι της αόρατης κατοικίας του Σοφού.
Ο καλλιτέχνης δημιουργεί μια διαχρονική εικόνα μεγάλης κλίμακας σε δισδιάστατο χώρο, όπου τα γεγονότα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος λαμβάνουν μια λογική εξέλιξη. Ο πραγματικός κόσμος, που εκδηλώνεται σε τρία στοιχεία – τον ουρανό, τη γη και το νερό, διαπερνάται από ισχυρές εκπομπές του υπεράντιου κόσμου και εμπνέεται από τον φόβο της εμφάνισης του Μαϊτρέγια.