Αυτό το έργο μεγάλης κλίμακας απαιτούσε τον Chagall για περισσότερα από 10 χρόνια. Το κύριο μέρος καταλήφθηκε από 11 συνθέσεις με θέματα της Παλαιάς Διαθήκης:
– τη δημιουργία του ανθρώπου
– τη δημιουργία της Εύας,
– το φθινόπωρο,
– απέλαση από τον παράδεισο,
– η θυσία του Αβραάμ,
– Το όνειρο του Ιακώβ
– η μάχη του Ιακώβ με έναν άγγελο,
– Ο Μωυσής λαμβάνει τα δισκία,
– καίγοντας φωτιά
– Ντέιβιντ και Μπαθσέμπα
– ο προφήτης Ιερεμίας.
Όπως τα βιτρό παράθυρα της συναγωγής της Ιερουσαλήμ, με ιδιαίτερη δύναμη ενσωματώνουν την εμπειρία μιας διαφορετικής πραγματικότητας, μεταφέρουν κάτι ανεξήγητο. Όπως και στη ζωγραφική του Chagall, ο χώρος στα βιτρό παράθυρα που δημιουργήθηκαν από τις μεταβάσεις τόνων και χωρισμάτων μολύβδου φαίνεται πολύπλευρος και σουρεαλιστικός. Μέσα από τα παράθυρα του καθεδρικού ναού, φαίνεται ότι μπαίνει όλο το φως του γύρω κόσμου. Τα παράθυρα από βιτρό φαίνεται να χτίζουν έναν δεύτερο ναό μέσα στον καθεδρικό ναό από χρώμα και φως.
Δουλεύοντας σε βιτρό παράθυρα, η Chagall έφτιαξε χαρτόνια με το μέγεθος των βιτρό με βάση γκουάς και νερομπογιές, στα οποία αναφέρθηκαν τα περιγράμματα των χωρισμάτων μολύβδου και το χρώμα του γυαλιού. Με εντολή του καλλιτέχνη, κατασκευάστηκαν ειδικές γυάλινες πλάκες, ένα στρώμα διαφανής βαφής με τον επιθυμητό τόνο εφαρμόστηκε σε αυτά. Μετά την εγκατάσταση του γυαλιού, ξεκίνησε το τελευταίο, πιο κρίσιμο στάδιο εργασίας.
Με τη βοήθεια του οξέος, ο Chagall ασχολήθηκε με το γεγονός ότι αφαίρεσε μερικώς το στρώμα βαφής, διασφαλίζοντας ότι το ελαφρύτερο, ή το σκουρόχρωμο ζύγισε το χρώμα, γρατζουνίστηκε η εικόνα, εφάρμοσε πινελιές και κουκίδες, τα απαραίτητα περιγράμματα. Ουσιαστικά, ήταν δουλειά με φως. Ο καλλιτέχνης έφτιαξε πάνω από βιτρό παράθυρα, με τη συμμετοχή όλων των βοηθών του στη δημιουργική διαδικασία. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα, «το αίσθημα της υψηλότερης δύναμης που τον επέλεξε ήταν αισθητό μέσα του, στο οποίο συμμετείχαν οι άνθρωποι που εργάζονταν μαζί του».