Μητρότητα – Βασίλι Nechitailo

Μητρότητα   Βασίλι Nechitailo

Αυτή είναι μια εικόνα της ευτυχίας. Νομίζω ότι το να νιώθεις ότι αγαπάς είναι τόσο ευχάριστο όσο βιώνεις τον εαυτό σου την ίδια τρυφερότητα. Γι ‘αυτό ο V. K. Nechitailo απεικονίζει τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στο σύμπαν. Ποιος μπορεί να είναι πιο ικανοποιημένος από μια μητέρα που κρατά στα χέρια της το πιο πολύτιμο πλάσμα για εκείνη; Αθέλητα αρχίζετε να σκέφτεστε τι είδους συναίσθημα και τι είναι.

Όταν γεννιέται ένα επιθυμητό παιδί, αυτό καθιστά τη ζωή δύο ανθρώπων, των γονέων του, πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστική. Το συναίσθημα είναι μεταδοτικό. Σε τελική ανάλυση, το παιδί καταλαβαίνει ότι τον αγαπούν. Αυτό και ήπια παιχνίδια μαζί του, συνομιλίες και αγάπη. Όλα αυτά γεμίζουν τη ζωή ενός μικρού φυστικιού, κάνοντάς τον ευτυχισμένο. Το φως της αγάπης στη ζωγραφική του καλλιτέχνη αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό το συναίσθημα – την ευτυχία. Ρέει απευθείας από το παράθυρο μέσω του γονέα, ο οποίος κρατά το μωρό σταθερά, αλλά με τρυφερότητα στην αγκαλιά της. Η μαμά χαμογελάει στο παιδί, είναι σε μας.

Από την κατάσταση μπορείτε να δείτε μόνο μερικά σημάδια της παρουσίας ενός ισχυρού άνδρα στο σπίτι. Αυτό είναι ένα μπουκάλι σίτισης και ένα αεροπλάνο παιχνιδιών. Σαν να συγκεντρώνονται όλα γύρω από αυτήν τη σκηνή. Οι κουρτίνες με μοτίβο χρησιμεύουν ως φόντο. Και ο δευτερεύων χαρακτήρας που απεικονίζεται στην εικόνα καταλαμβάνει όλο τον χώρο του, ακόμα και όπου η μητέρα και το παιδί είναι βαμμένα, υπάρχει φως. Στο σύννεφο του, σαν σε ένα πέπλο, όλα ήταν τυλιγμένα, σαν να ήταν και αέρας και νερό, στο οποίο βυθίστηκαν μακριά.

Οι ζεστοί ήχοι μεταφέρουν απαλά τη σχέση της μητέρας σε αυτόν τον μικρό άντρα. Προσπαθεί ακόμη και να τον χαϊδεύσει με μια ματιά. Η γλυκιά της εμφάνιση και τα προσεκτικά χέρια του, του δίνουν εμπιστοσύνη ότι δεν θα συμβεί τίποτα κακό. Κάπου στους πίσω δρόμους της σοφής παιδικής του ψυχής, καταλαβαίνει την ευτυχία του, γι ‘αυτό δεν χρειάζεται μεταφραστή. Ξέρει πόσες πολύχρωμες και καθαρές στιγμές παρουσίασε στην οικογένειά του με τη γέννησή του; Μου φαίνεται ότι το αισθάνεται διαισθητικά και το παιδικό του με μια πονηρή ματιά μιλάει γι ‘αυτό.