Το έργο του Βίκτωρ Μπορίσοφ-Μουσάτοφ ξεχωρίζει μεταξύ των έργων άλλων καλλιτεχνών στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, λόγω μιας προσπάθειας δημιουργίας ενός πολύ προσωπικού, οικείου κόσμου στους πίνακές του. Τα έργα του δεν περιγράφουν την εποχή – μιλούν για τη ζωή του καλλιτέχνη, μερικές φορές αγνοώντας εντελώς την ύπαρξη και ιστορικά στοιχεία, είναι γεμάτα μελαγχολία και λαχτάρα για τους αναχωρητές.
Η ιδέα της ζωγραφικής «Λίμνη» του Μπορίσοφ-Μουσάτοφ ήρθε στο κτήμα του Πρίγκιπα Προζορόφσκι-Γκολίτσυν, όπου ξεκουράστηκε το καλοκαίρι του 1902. Κοντά σε μια μικρή λίμνη, απεικονίζεται μια καθισμένη γυναίκα – αυτή είναι η αγαπημένη γυναίκα του καλλιτέχνη, μια εύθραυστη φιγούρα σε ένα ακρωτήριο που στέκεται δίπλα του είναι η αδερφή του. Τα σύννεφα αντανακλώνται πολύ καθαρά στο νερό, σαν να είναι παγωμένα σε ένα γαλάζιο ουρανό, οι σκιές των ίδιων ακίνητων δέντρων – ολόκληρος ο καμβάς είναι γεμάτος με βαθιά σιωπή, που κάνει ένα άτομο να νιώσει τόσο το μεγαλείο του όσο και την ασήμανσή του.
Ο πίνακας του Μπόρισοφ-Μουσάτοφ «Η λίμνη» εντυπωσίασε τους κριτικούς, τους καλλιτέχνες, και μάλιστα όλους τους συγχρόνους του ζωγράφου με την εσωτερική του ποίηση, κρυμμένο πίσω από τις πινελιές. Υπέροχη δουλειά, εντυπωσιακή με βελούδινα χρώματα, καθαρή μετάδοση του ουρανού, φύλλωμα δέντρων, ήσυχη επιφάνεια της λίμνης. Μια γυναίκα με μπλε φόρεμα – η σύζυγος του καλλιτέχνη – είναι το κεντρικό χρώμα και το συνθετικό στοιχείο της εικόνας: το ζουμερό φωτεινό μπλε χρώμα του φορέματος της καθορίζει το σύστημα χρωμάτων και τη διάθεση όλης της εργασίας.