Διαχωρισμός του φωτός από το σκοτάδι, μια τοιχογραφία του Michelangelo Buonarroti, ένα κομμάτι της ζωγραφικής του παρεκκλησιού Sistine. Η συνολική πρόθεση του ανώτατου ορίου Sistine παραμένει ασαφής.
Δεν είναι γνωστό ποιο γενικό ιδεολογικό πρόγραμμα σχετίζεται με το περιεχόμενο των συνθέσεων που βρίσκονται στη μέση του τόξου. Μέχρι στιγμής δεν έχει εξηγηθεί πειστικά γιατί ο Μιχαήλ Άγγελος προσανατολίζει αυτές τις συνθέσεις με τέτοιο τρόπο ώστε η εξέτασή τους να ξεκινά με την τοξικομανία του Νώε και να τελειώνει με το διαχωρισμό του φωτός από το σκοτάδι, δηλαδή, με την αντίστροφη σειρά των γεγονότων στη Βίβλο. η σημασία των σκηνών και των εικόνων στις συνθέσεις του ξυλότυπου και των μελανών παραμένει σκοτεινή. Αλλά θα ήταν λάθος, με βάση την υπόθεση ότι το περιεχόμενο της οροφής παραμένει άγνωστο σε εμάς.
Παρά την ασάφεια μεμονωμένων μοτίβων πλοήγησης και την έλλειψη αποκωδικοποίησης πιθανών συμβολικών συγκρίσεων, η πραγματική βάση του περιεχομένου της ζωγραφικής είναι αρκετά προφανής – εκφράζεται με εξαιρετική φωτεινότητα όχι μόνο σε συνθέσεις γραφικών, αλλά και σε εικόνες «χωρίς πλοκή» και ακόμη και σε φιγούρες που έχουν καθαρά διακοσμητικό σκοπό – αυτή είναι η απόθεση της δημιουργικής τη δύναμη του ανθρώπου, τη δόξα της σωματικής και πνευματικής ομορφιάς του.
Τα επεισόδια των πρώτων ημερών δημιουργίας που επιλέχθηκαν για τις τοιχογραφίες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκά για την έκφραση αυτής της ιδέας. Στις τοιχογραφίες «Δημιουργία του Ήλιου και της Σελήνης» και «Διαχωρισμός του Φωτός από το Σκοτάδι», ο Sabaoth πετάει στο διάστημα, που εκπροσωπείται με το πρόσχημα ενός γέροντα τιτανικής δύναμης, σε μια θυελλώδη έκρηξη, σαν σε μια έκσταση δημιουργικής ενέργειας, να δημιουργεί φωτιστικά και να χωρίζει χώρους με την κίνηση των απλωμένων βραχιόνων. Ο άντρας εδώ εκπροσωπείται από τον καλλιτέχνη Μιχαήλ Άγγελο Μπουρονάροτι με την εικόνα ενός ημιτελούς, την απεριόριστη δύναμη δημιουργίας κόσμων.