Γιώργος ο Νικηφόρος – Βαλεντίν Σερόφ

Γιώργος ο Νικηφόρος   Βαλεντίν Σερόφ

Στον πυρήνα του, ο πίνακας «Άγιος Γεώργιος ο Νικηφόρος» είναι ένα εικονίδιο: οικόπεδο, σύνθεση, μερικές λεπτομέρειες. Παρ ‘όλα αυτά, ο Σερόφ παραβιάζει όλους τους κανονικούς κανόνες της εικονογραφίας. Το έργο του είναι γεμάτο ρεαλισμό, συναισθηματικότητα, δράση. Η κανονική πλοκή για τη νίκη του Αγίου Γεωργίου στο φίδι εμφανίζεται μπροστά στον θεατή.

Σε σκούρο, σχεδόν μαύρο φόντο, ξεχωρίζει μόνο το άλογο του ήρωα, που απεικονίζεται αριστοτεχνικά από τον Σερόφ. Πριν από εμάς είναι το αποκορύφωμα της μάχης – η ήττα του φιδιού. Ο ίδιος ο Γιώργος ο Νικηφόρος απεικονίζεται ως πολύ μικροσκοπικός, εύθραυστος. Δεν υπάρχει τίποτα από έναν ήρωα, έναν δυνατό άνθρωπο ή έναν ήρωα. Είναι μάλλον ο Don Quixote, κρίνοντας από το κράνος και την ιπποτική πανοπλία του. Στο χέρι του ιερού ιππέα ένα μακρύ δόρυ, βαμμένο με κόκκινο χρώμα.

Το δόρυ χτυπά το φίδι με το ένα άκρο και ακουμπά στον μαύρο ουρανό με το άλλο. Ο καλλιτέχνης θέλει έτσι να πει ότι μόνο η βοήθεια του Θεού βοήθησε τον Άγιο Γεώργιο να κερδίσει. Είναι μόνο ένα όργανο στα χέρια του Κυρίου. Το αποτέλεσμα της μάχης είναι ένα ξεχασμένο συμπέρασμα, αλλά η μάχη δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ο καλλιτέχνης επιτρέπει στον θεατή να συλλάβει το φινάλε μόνος του. Προφανώς, μπροστά μας είναι μόνο ένα σκίτσο, ένα σκίτσο. Αυτό όμως δεν μειώνει την εντύπωση της εργασίας.