Ζωγραφική από τον Ισπανό ζωγράφο El Greco «Αφαίρεση της Πέμπτης Σφραγίδας». Το μέγεθος της εικόνας είναι 222 x 193 cm, λάδι σε καμβά. Στα τέλη της περιόδου της δημιουργικότητας, το θέμα του θανάτου του κόσμου, η θεϊκή τιμωρία, γίνεται όλο και πιο έντονο στην τέχνη του Greco. Η αναφορά του στη σκηνή της Αποκάλυψης στην ταινία «Αφαίρεση της Πέμπτης Σφραγίδας» είναι ενδεικτική.
Στον απύθμενο χώρο απεικονίζονται οι ανήσυχες ψυχές των δίκαιων – τα παράξενα, ακανόνιστα, απρόσωπα πλάσματα τυπικά του Ελ Γκρέκο, των οποίων οι σπασμωδικά επιμήκεις γυμνές μορφές φαίνεται να ταλαντεύονται από την κίνηση του ανέμου. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο των σκιών, μια εικόνα ενός γονατιστή ευαγγελιστή μεγαλώνει στο προσκήνιο στο προσκήνιο, ο οποίος, σηκώνοντας τα χέρια του, προσελκύει με πάθος το αόρατο αρνί.
Η συναισθηματική εκφραστικότητα της εικόνας με την απότομη παραμόρφωση των μορφών και, όπως ήταν, τα φωσφορίζοντα χρώματα φτάνουν σε εξαιρετική ένταση. Το ίδιο τραγικό θέμα της μοίρας και του θανάτου ακούγεται και σε άλλα έργα του El Greco, τα οποία φαίνεται ότι δεν σχετίζονται με μια θρησκευτική συνωμοσία. Ο καλλιτέχνης El Greco δεν είχε οπαδούς.
Πολύ διαφορετικά καθήκοντα αντιμετώπιζαν την ισπανική ζωγραφική, στην οποία στα τέλη των 16-17 αιώνων προέκυψε ένα δυνατό κύμα ρεαλισμού και η τέχνη του ξεχάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια της κρίσης του αστικού πολιτισμού, προσέλκυσε μεγάλη προσοχή. Η ανακάλυψη του Ελ Γκρέκο μετατράπηκε σε ένα είδος αίσθησης. Ξένοι κριτικοί είδαν σε αυτόν τον πρόδρομο του εξπρεσιονισμού και άλλων αποσυντεθειμένων ρευμάτων της σύγχρονης τέχνης. Τα στοιχεία του μυστικισμού και του ανορθολογισμού και τα σχετικά χαρακτηριστικά της λεπτής δομής των έργων του El Greco θεωρήθηκαν από αυτά όχι ως συγκεκριμένες εκδηλώσεις της εποχής του, αλλά ως υποτιθέμενες αιώνιες και πολύτιμες ιδιότητες της τέχνης γενικά.
Φυσικά, μια τέτοια εκτίμηση εκσυγχρονίζει αδικαιολόγητα το πρόσωπο του καλλιτέχνη, και το πιο σημαντικό, παρουσιάζει με παραμορφωμένο φως τι αποτελεί τη συναρπαστική δύναμη των εικόνων του – την τεράστια ένταση των τραγικών ανθρώπινων συναισθημάτων. Ολοκληρώνοντας ένα συγκεκριμένο στάδιο στην ιστορία της ισπανικής τέχνης, το έργο του El Greco αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα ένα είδος διαίρεσης μεταξύ των δύο μεγάλων καλλιτεχνικών εποχών, όταν στην τέχνη πολλών ευρωπαϊκών χωρών σε οδυνηρές και αντιφατικές αναζητήσεις, οι πρώτες διακηρύξεις μιας νέας καλλιτεχνικής σκηνής έρχονται να αντικαταστήσουν τις παραδόσεις της Αναγέννησης – άρθρο 17 αιώνες.