Αταβισμός του Λυκόφωτος – Σαλβαδόρ Νταλί

Αταβισμός του Λυκόφωτος   Σαλβαδόρ Νταλί

Το «Atavism of Twilight» είναι το έργο του Σαλβαδόρ Νταλί. Είναι δύσκολο να συγχέουμε αυτήν την εικόνα με την κατάθεση άλλου καλλιτέχνη. Η γραφή του Ντάλι μπορεί να μαντέψει στο χαρακτηριστικό παραλήρημα, κατανοητή μόνο σε αυτόν, και την κυριαρχία της ζωγραφικής υψηλού επιπέδου. Ο αταβισμός του Ελ Σαλβαδόρ, ως άτομα του «τρίτου» φύλου, εκτοξεύτηκε σε λυκόφως αταβισμό σε αυτόν τον καμβά. Κάθε εικόνα σε κάνει να σκεφτείς το νόημα όχι μόνο της ίδιας της πλοκής, αλλά και της ύπαρξης και του εαυτού σου. Η εικόνα που παρουσιάζεται είναι ένα «αριστούργημα» της δημιουργικής ώθησης του Ντάλι.

Για ήχους λυκόφωτος, ο συγγραφέας απεικόνιζε καροτσάκια με σακούλες, περόνες που είχαν κολλήσει σε μια γυναίκα-αγροτική γυναίκα, υποτίθεται ότι είναι το απόγευμα μιας ημέρας, το τέλος της εργασίας και οι αγρότες, αφού έχουν συλλέξει τα υπάρχοντά τους, υφαίνουν πίσω στο σούρουπο. Όπως συνηθίζεται, ο Σαλβαδόρ Ντάλι δεν ενοχλήθηκε με το περίπλοκο τοπίο, την πλούσια βλάστηση και τα αυτιά του ψωμιού. Ο χώρος του είναι απεριόριστος, αλλά οριοθετείται από έναν πυκνό τοίχο από λόφους και πέτρες. Για να βάψει τον ουρανό σε χρώματα ηλιοβασιλέματος, ο συγγραφέας εφάρμοσε φωτεινά χρώματα – αυτή είναι μια λωρίδα από ένα μείγμα από κίτρινο λεμόνι και φλογερό κόκκινο και μια λωρίδα από ήδη σκοτεινό ουρανό το χρώμα του δαμάσκηνου.

Με χυμώδεις ηλιόλουστες κηλίδες ζωγράφισε μια λαξευμένη πέτρα και έναν κύκλο στο έδαφος όπου ένας άντρας στέκεται σαν κλόουν σε μια αρένα. Το Twilight Atavism χρησιμοποίησε πολλές αντίθετες μεταβάσεις από το φως στη σκιά, οι οποίες έθεσαν την πλοκή σε έναν απότομο τόνο λυκόφωτος. Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο θέλω να επισημάνω τη διάθεση της εργασίας. Είναι πολύ περίπλοκο και προκαλεί σύγχυση στο μυαλό. Ήδη νεκροί ήρωες και μια μέρα που πεθαίνουν σκοτώνουν όλες τις χαρούμενες παρορμήσεις του στοχαστή.

Η άρρωστη φαντασία του Ντάλι άφησε το ίδιο ανθυγιεινό αποτύπωμα στον καμβά. Ο οστεοποιημένος θεατής, και ακόμη περισσότερο ο γέρος με ένα ραβδί που πέρασε τόσο τη φωτιά όσο και το νερό, θα καταδικάσει τόσο το κρανίο ενός χωρικού με ένα καρότσι που μεγαλώνει από αυτό, όσο και τον θάνατο μιας ατυχούς γυναίκας από το δικό του γουρουνόπουλο. Δεν θα καταλάβει το Σαλβαδόρ, αλλά θα πει ότι όλα είναι όμορφα και πολύχρωμα, σαν πλαστελίνη στα χέρια ενός άρρωστου παιδιού. Και εμείς, όσοι γνωρίζουμε τη ζωγραφική και τη μοίρα του συγγραφέα, θα μοιραστούμε τη λαχτάρα και τον ακαταμάχητο πόθο του Ντάλι για τον Θεό, το ταλέντο του, που κατευθύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση προς το όμορφο, σε κάτι παρόμοιο με το λυκόφως…